Soms heb ik een plan in mijn hoofd.
Een duidelijke planning.
Dit gaan we doen, dit moet af, dit zaaien we nog even, dat maken we af.
En eerlijk?
Deze week liep werkelijk alles anders.
Een droom… en de realiteit
We zijn bezig met het opbouwen van een zelfvoorzienend leven.
Een droom die steeds een beetje meer vorm krijgt.
Maar die droom?
Die ziet er in het echt heel anders uit dan op papier.
Ik werk.
We hebben een gezin.
Er is altijd iets dat moet gebeuren.
En de moestuin?
Die onderhoud ik vaak tussendoor.
In mijn pauzes.
Even snel naar buiten, even kijken, even wat doen.
En ondertussen zie je het onkruid groeien… sneller dan je kunt bijhouden.
Tijdgebrek en achterlopen
Er zijn momenten dat ik naar de tuin kijk en denk:
“We lopen achter…”
Er moet nog zoveel gebeuren.
Zoveel wat ik eigenlijk al gedaan wilde hebben.
Maar de realiteit is:
er is gewoon niet altijd tijd.
En weekenden?
Die zijn voor ons geen rustmomenten.
Dat zijn de dagen waarop we:
in de tuin werken
bouwen
dingen repareren
het terrein bijhouden
Het leven van een homesteader is geen vrije rustige weekenden.
Het is anders.
Alles liep anders dan gepland
Alsof dat nog niet genoeg was, liep deze week echt alles door elkaar.
De houthandel waar we heen wilden?
Dicht.
Onze pup?
Die sneed ineens zijn poot open.
Erg open.
Overal bloed.
Paniek.
En ineens zat je in de auto op weg naar de dierenarts.
Zo’n moment waarop alles stil lijkt te staan.
En je planning?
Die kun je gewoon weggooien.
En toch… gebeurde er iets moois
En toch…
Tussen alles door gebeurde er ook iets wat me even liet stilstaan.
We aten onze eerste snijbiet uit eigen tuin.
Gewoon… iets wat wij zelf hebben gezaaid, verzorgd en geoogst.
Dat moment, dat is waarom we dit doen.
Kleine momenten die alles veranderen
De kinderen speelden buiten.
Met lieveheersbeestjes.
Ze bliezen paardenbloemzaadjes weg.
Gewoon… genieten van iets kleins.
En mijn oudste zoon?
Die pootte ineens al mijn aardappels.
Zonder dat ik het vroeg.
Iets waar ik al dagen tegenop keek…
was gewoon gedaan.
Stap voor stap
En dat is misschien wel de les van deze week.
Niet alles gaat zoals gepland.
Sterker nog… bijna niets.
Maar dat betekent niet dat je faalt.
Het betekent alleen dat je:
moet aanpassen
moet doorgaan
moet accepteren dat het anders loopt
Voor alle mede homesteaders
Als jij dit leest en denkt:
“Ik loop achter…”
“Ik krijg het niet allemaal voor elkaar…”
Dan wil ik dat je dit weet:
Je bent niet de enige
Het hoeft niet perfect
Elk klein beetje telt
Want uiteindelijk…
zijn het die kleine stappen,
die kleine overwinningen,
die samen iets groots worden.
Dit is nog maar het begin.
Reactie plaatsen
Reacties