Ongeveer 2,5 jaar geleden begon het steeds minder goed te voelen. Het leven dat we leefden klopte gewoon niet meer. We zagen om ons heen hoe mensen steeds ongezonder leefden, hoe voedsel steeds meer bewerkt en bespoten werd, en ergens wisten we: dit willen wij anders.
Het idee van een zelfvoorzienend leven voelde als vrijheid. Rust. Terug naar de basis.
We verlangden naar een leven dichter bij de natuur. Naar ruimte. Naar dieren aan huis. Naar kinderen die buiten konden opgroeien, vrij en gezond. Naar een leven waarin we zelf meer konden creëren, in plaats van alleen maar mee te draaien in een systeem dat niet meer goed voelde.
We keken steeds vaker naar homesteaders op YouTube. Wat begon als inspiratie, werd langzaam een verlangen dat steeds sterker werd. Niet alleen omdat het mooi leek, maar omdat het voelde alsof daar iets lag wat we in ons eigen leven misten.
We wilden onze paarden aan huis. We wilden ruimte. Geen buren meer direct om ons heen. Geen dagen meer waarop mijn man 12 uur van huis was voor werk, en soms pas thuiskwam als de kinderen al in bed lagen.
We leefden gehaast. Aan het einde van de dag waren we moe en uitgeblust, en plofden we op de bank voor de tv. Ik was vaak moe, maar deed tegelijk eigenlijk te weinig van wat me echt gelukkig maakte. We wilden niet langer alleen maar functioneren. We wilden leven.
We droomden van een ander leven.
Een leven waarin we ’s ochtends naar buiten kijken en onze dieren zien. Waar de kinderen buiten spelen, met ruimte om zich heen, in plaats van binnen of onderweg.
Een leven waarin ik bezig ben in de moestuin en in de keuken, en mijn man bouwt aan ons huis en het terrein. Waar we samen iets opbouwen. Stap voor stap.
Niet perfect. Maar van ons.
En eerlijk?
De realiteit is soms nog steeds chaos.
Dingen mislukken. Het is zwaar. Het is zoeken, leren en opnieuw beginnen.
Maar we zien ook dingen groeien.
En dat is genoeg om door te gaan.
Misschien is dat wel waar het echt begint.
Suzanne | Rojakbos
Reactie plaatsen
Reacties